سرنوشت فراموش شدگان

شب داشتم توي خيابان هاي شهر عشق قدم مي زدم گذارم افتاد به قبرستان

 عشق خيلي تعجب کردم تا چشم کار مي کرد قبر بود . پيش خودم گفتم يعني اين

 قدر قلب شکسته وجود داره ؟؟ همين طور که مي رفتم متوجه يک دل شدم انگار

تازه خاک شده بود . جلو رفتم و ديدم روي سنگ قبر چند تا برگ افتاده کنار قبر

 نشستم و براش دعا کردم وقتي برگ ها را کنار زدم ديدم .... اون دل همون کسي

بود که باعث شده بود دل من خيلي وقت پيش ها بميره

عشق

یک فریب بزرگ وقوی است و

دوست داشتن

یک صداقت راستین وصمیمی

بی انتهاو مطلق

عشق در دریا غرق شدن و

دوست داشتن در دریا شنا کردن

عشق بینایی را می گیردو

دوست داشتن بینایی را می دهد

به هیچ کس اعتماد نکن دخترک
به هیچ کس راز دل نگو دخترک
به هیچ کس نگو که دل بسته ام به تو
به هیچ کس نگو که عاشقش شدی
نه، نه ،نگو
نه، نه، به هیچ کس اعتماد نکن
به هیچ کس نگو که یک شبی کنار پنجره گریه کردی از خاطرش
به هیچ کس نگو که از دیدنش سرعت قلبت از ثانیه جلو می زند
به هیچ کس نگو که روزها گذشت و پیر شدی در انتظار دیدنش
به هیچ کس نگو به هر دری زدی برای باز دوباره دیدنش
به هیچ کس نگو حتی کسی که چتر شد زیر باران برای تو
به هیچ کس نگو حتی کسی که گفت عاشقت شده است
به هیچ کس نگو حتی کسی که نیمه شب برای تو شعر گفته است
به هیچ کس نگو حتی کسی که گفت از بی اعتناییت دلم شکسته است
شک نکن او روزی با تمام عشق رها می کند تو را
نه نه کسی به احساس پاک تو که مثل یک گل شکفته است توجهی نمی کند
آری گل تازه شگفته ات به دست عابران چیده می شود
یا که زیر پایشان مثل یک علف لهیده می شود
دیدی که گفتم به هیچ کس اعتماد نکن
 

حکایت جالبیست که :

فراموش شدگان هرگز فراموش کنندگان را

فراموش نمیکنند.

کاش هیچ وقت کسی فراموش نمیشد و

 همیشه توی قلبها یاد و خاطرات و دوستی

ها و دوست داشتنها و عشق ها زنده بود.

 گاهی مسیر جاده به بن بست می رود .....

 گاهی تمام حادثه از دست می رود ....

 گاهی همان کسی که دم از عقل می زند درراه هوشیاری خود مست می رود .....

 گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست وقتی قلب خون شده بشکست می رود ...

 اول اگر چه با سخن از عشق آمده ... آخر خلاف آن چه که گفته است می رود .....

امروز پاییز زندگیم بود ..... مقصر خودم بودم ... اما هنوز دیر نیست ....

 من امیدوارانه صبرو دعا می کنم به انتظار بهار زندگیم ....

دعا کنید ....

آره زندگيم همينه !

ديگه چاره ای ندارم !

صبح تا شب اين شده کارم

يا تو باشی

يا نباشی و ببارم .

 هر پرستوی که به سویم کوچ می کند با خودم می گویم که او روزی باز کوچ می کند

هر گلی که می شکفد با خودم گویم که روزی پرپر می شود

هر قاصدکی که خبر می آورد با خودم گویم که روزی او خبری می برد

هر خورشیدی که طلوع می کند با خود گویم که هنگامی نیز غروب می کند

هر آسمانی که می بارد با خود گویم که روزی آفتابی می شود .

هر دریایی را که آرام می بینم با خود گویم که روزی طوفانی می شود

هر دوچشمم را که باز می بینم با خود گویم که روزی بسته خواهد شد

هر عشقی را که جویم با خود گویم ...

ولی این رو در آخر بگویم

که عشق است که تا به حال من  را امید وار نگه داشته است

آری بدانید که من هنوز امید در درونم زنده است

چون هنوز یک چیز را فراموش نکرده ام

هنوز فراموش نکرده ام

عشق پاکم را ....

 رفتم که داغ بوسه ی پر حسرت تو را

  بر اشک های دیده ز لب شست و شو دهم 

 رفتم که نا تمام بمانم در این سرود

  رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

  رفتم مگو ، مگو که چرا رفت، ننگ بود

  عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما

  از پرده خموشی و ظلمت ، چو نور صبح

   بیرون فتاده بود به یک باره راز ما

   رفتم که گم شوم چو یک قطره اشک گرم

     در لابه لای دامن شب رنگ زندگی

    رفتم که در سیاهی  یک گور بی نشان

    فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

     من از دو چشم روشن و گریان گریختم

     از خنده های وحشی طوفان گریختم

     از بستر وصال به آغوش سرد هجر